Die heb ik... want er gebeurt wel van alles maar ik krijg het niet opgeschreven. Ook helemaal geen zin in . En dus nam ik me vanmorgen voor sowieso een blog te schrijven. Om de vaart erin te houden. En die vaart komt erin want ik ben me toch over de emmer. Nee, da's niet waar. Ik ben over de zeik!

Donderdag is mijn 'ik-werk-buiten-de-deur'-dag. In alle vroegte ga ik dan richting Utrecht naar Seats2Meet, afspraken, netwerken, kennismaken... even doorbuffelen met zaken waar ik thuis nooit aan toe kom omdat er een kind van nog net geen 3 in de lamp, de gordijnen, de koelkast, de spelletjeskast, de snoepdoos, de what-ever hangt. Daarnaast ook leuk om 's andere grote-mensen te zien dan Rutger.

'Zij heeft haar eigen kinderen moeten opvoeden'... :-) Dat klonk alsof juist dát de straf was van het feit dat Rutger naar Afghanistan moest. Wie het zei? Andries Knevel. Samen met Tijs vd Brink heeft hij een nieuw programma 'Moraalridders' en daar had ik mijn live-tvdebuut. Vanwege het boek 'Kaat heeft een missie' en wat het inhoud voor het thuisfront als er iemand van je gezin, in ons geval de man en vader, richting Afghanistan gaat voor een aantal maanden.

Ik ben geen kerstmens. Kan er niks aan doen. Denk dat er verstopt in mij teveel kerstergernis zit of zo. Het gevoel komt op rond 5 december. Het vooruitzicht dat na de Sint de kerstboom moet worden opgezet is de eerste aanzet tot 'het onbestemde gevoel'.

En het OG blijft hangen... tot na de knallende kurken en alle burenhanden zijn geschud en nieuwjaarszoenen zijn uitgedeeld. Pas op 1 januari haal ik licht opgelucht adem, neem nog een overgebleven oliebol en denk 'dat doe ik dit jaar he-le-maal anders!'.

Het lag vol met kadootjes onder onze boom. Ook kadootjes die wij er niet hadden neergelegd. De kinderen hadden ons al om, toen we allebei een proefje kregen van een heerlijk luchtje en ik iets voor in bad en Rutger een hele grote koffiemok (hij zeurt altijd dat zijn kopje te klein is) vol met dropjes (waar hij verslaafd aan is). Maar toen er ook nog een sauna-bon uit de kerstverpakking tevoorschijn kwam konden ze even niets verkeerds meer doen.

Even! Want daarna pakte grote broer de boksbal incl. handschoenen uit die hij van kleine broers en zus kreeg omdat hij hen dan voortaan met rust kon laten. Niet dus...

Ik schreef het al, ik ben niet zo van de 'meeste-stemmen-gelden' acties. Om de eenvoudige reden dat 'meeste stemmen' vrijwel altijd aan manipulatie onderhevig zijn.

Dat bewees ik al aan mezelf verleden jaar bij de Social Media Star die werd uitgereikt. Ik vond absoluut dat deze op de schoorsteenmantel van Ronald vd Hoff moest staan. Maar hij lobbiede voor geen meter in tegenstelling tot zijn mededingers. In de laatste dag besloot ik tot actie en riep een aantal groepen op Hyves op te helpen en de stemmen vlogen erbij. Zonder Ronald te kennen stemden ze als gekken maar helaas, ik was te laat begonnen. Wat duidelijk werd voor mij? Dat het niet is wie je bent maar wie je kent en in gevallen als dit zeker 'hoeveel' je er kent en hoe bereid je bent te bedelen om stemmen...

"Ooooo, dit gaat niet goed... Onze lieve @kaatmossel zakt in de top 6 van Twitteraar van t jaar http://bit.ly/75iHQ3. Dus allemaal stemmen!!!"

tweetje van @arlettebroex op twitter dus. En ze weet hoe erg ik het al vind dat ik in de lijst van vrouwen sta die 'kans' maken op de titel 'Twitteraar van Jaar'. Dus voor iemand die zegt mij erg leuk, lief en aardig te vinden is dat dan best een rotstreek :-)

'Waar liggen de koffiefilters?'

Dat is een vrij normale vraag. En als ik antwoord wil geven weet ik niet meer hoe 't ding heet waar de koffiefilters naast liggen. Ik weet wat je met 't ding kunt doen, ik kan uitduiden waar 't ding staat maar dat 't ding 'magnetron' heet... geen idee! Want Rutger vraagt het wat geïrriteerd, gehaast en wil per direct die filters! En dan sla ik dicht.

Het ligt er dik op... de sneeuw. Verleden jaar toen het zo met vlokken tegelijk viel (was de eerste schoolweek na de Kerstvakantie) lag de gehele familie doodziek op bed met de griep. Nouja, niet de hele familie, wij hadden Rutger om voor ons te zorgen gelukkig :-)

En daarom hebben we nu de griep in november gepland zodat we er klaar voor waren. En hoewel ik de dagen richting Kerst en Kerst op zich niet zo bijzonder interessant vind, geeft dit witte dekentje toch wel een bijzonder gevoel. Voor zolang het duurt dan want ik kijk nu al niet uit naar de eerste dooi-verschijnselen en alle baggerzooi die dat met zich meebrengt...

Zijdelings genoemd bij Pauw & Witteman in het verhaal van de door GroenLinks opgezette twitteractie om Obama warm te krijgen voor de klimaattop in Kopenhagen.

En dan is het wel grappig dat iets wat daar heel even ter sprake kwam nog behoorlijk zijn tanden in mijn wekelijkse doen en laten zet. Niet dagelijks meer... dat dan weer niet :-) Maar nog altijd is er geld dat geïnd moet worden, nog altijd zijn er mensen die op hun aanbod geen actie hebben ondernomen en op hun actie wel een bod maar nog geen reactie hebben gekregen. Twitterveiling stopte 11 augustus maar ik ben er nog lang niet mee klaar.

Samen zitten we op de bank en kijken recht naar buiten. Jongste en ik. In een fleece-dekentje koekeloeren we naar buiten. 'Wat is dat buiten?', vraag ik 'm. 'Sjeeewww'.

De kerstboom staat in paars en goud tussen de schuifpuien in en we kijken Dora. Zijn kroelend handje over m'n arm en als ik hem vraag of ie naar buiten wil hoor ik 'Jemie wow dat wew maar is ook koud'. Dus blijven we nog even lekker warm binnen en laten de sjeew voor wat t is.

Gek word ik ervan! Er is zoveel aan de hand dat ik het gewoon niet kan opschrijven. Ik maak me wisselend boos en zorgen. Ik erger me kapot aan bepaalde zaken en irriteer me mateloos aan het gedoe waar ik regelmatig tegenaan loop. Ik ben bezig met de website, bezig met een magazine, bezig met nieuwe twitterveiling, bezig met goededoelenacties, bezig met het opzetten van workshops, missies, informatie, tele-seminars, nieuwsbrieven. En mijn hoofd zit vol... zo ontzettend vol. Ik kan er nauwelijks iets mee. En dat is zakelijk hoe ik me voel.

Privé...? Daar gaat het zakelijke veel te veel doorheen. Ik kan enkel nog maar denken aan Kaat en hoe ik verder ga. En terwijl de aardappels worden geschild en de kinderen graag willen kletsen praat mijn mond met ze mee maar zitten mijn gedachten bij de opbouw van de website en hoe ik de boel die enorme zet moet geven die het nu nodig heeft. Dus heb ik drastisch besloten dat niet meer te doen en bepaalde zaken op een lagere pit te zetten. Met als gevolg dat ik zaterdag in de Ikea liep in plaats van dat ik me stortte op het schrijven van trainingen voor de website die ik missies ga noemen. Maar dat terzijde...

Heel onschuldig dacht ik werkelijk dat we hier na 9 oktober, dé dag van dé thuiskomst, gewoon weer lekker verder gingen waar we op 2 juni waren opgehouden. Ja owkeee, Jamie praatte nu ipv te brabbelen. En ja, iedereen ging een half uurtje later naar bed dan vóór de grote vakantie. Maar voor de rest was er toch eigenlijk weinig veranderd. Behalve dan de werkzaamheden van Kaat, de aandacht voor Kaat en de drukte rond Kaat. En ohja,de drukte rond twee boeken die uit gingen komen.

En nu? Nu is er de afterterm-dip. Omdat er grote ruzie is geweest en er nogal wat richting mij kwam. Waardoor alles wat zo positief leek nu negatief smaakt. En wel duidelijk is dat je na zo'n uitzending helemaal niet 'gewoon' weer door kunt gaan waar je bent opgehouden. Zeker niet als je zo'n rare periode hebt tijdens zo'n uitzending als hier, met alles wat er gaande was en nog altijd gaande is. Met alle leuke maar ook alle minder prettige zaken die op het bordje komen.

Bloednerveus zat ik in de visagie toen Jannes (zanger Jannes, die kennen we toch allemaal wel?) binnen kwam. Heel gezellig kleedde hij zich om en maakte foto's van mij onder de kwast. En van de zenuwen vergat ik helemaal zelf met hem op de foto te gaan!

En toen kon ik nog even rondlopen. En afwachten, met de rest van het gezin, tot het mijn beurt zou zijn om het podium op te gaan. Uiteindelijk ging ik samen met Rutger, in zijn 'blauw' richting podium. Met trillerige zweethandjes werd ik voorgesteld aan Jack de Vries. De defensie-staats die al zo'n prachtig voorwoord had geschreven in mijn boek en het ook nog 's aan ging nemen op het mega-podium van deze Nationale Thuisfrontdag ten overstaan van zo'n 3500 thuisfronters. Pfffff...

Soms zit het mee .... en soms is het leven gewoon dikke shit!

Afgelopen week was het hier geen rozengeur en verre van maneschijn. Ik kreeg griep. Nog niet eens de mexicaanse, welnee, ik had weer 'gewoon' griep. Geen nieuws dus. Behalve dat het me danig dwarszat bij de promotie van het boek Kaat heeft een missie.

T'is nu 08.15u en nog geen paar minuten geleden stond hier de postmijnheer al aan te bellen. Met een pakket. 'Wat nou weer'... mopperde ik nog en sleepte m'n grieperige lijf richting deur. En uit het pakket rolde een stapel boeken. MIJN BOEKEN!!!

Ik moet het toegeven... me pinda zit niet goed!

Oftewel: Jess is uit haar hum. En hoe het komt komt het, maar het leven zit me tegen. Dikke onzin natuurlijk want ik heb 4 gezonde kinderen en een geweldige vent Dus het grote geheel zit wel goed. Waarom ik dan vind dat het leven me tegen zit? Omdat het niet gaat zoals ik wil.

De drukte van de afgelopen maanden begint een tikkie z'n tol te eisen. Dus voel ik af en toe een hoofdpijntje opkomen, zit er een voorhoofdholte-ontsteking op z'n gemak te bedenken of ie al dan niet wil doorbreken en heb ik minder tijd voor de dingen waar ik een half jaar geleden juist meer tijd voor wilde maken.

En tussendoor gaat het leven gewoon door. Liggen er ouders in het ziekenhuis. En dan is Rotterdam wel heel ver weg, zeker als je overdag geen auto hebt en doordeweeks rekening moet houden met files en kinderen die toch op tijd naar bed moeten. Kabul is dan nog verder. Want daar leek door het succes van Twitterveiling een onveilige situatie te ontstaan door wat te enthousiaste berichtgeving over de opgehaalde euro's en hun bestemming. De afgelopen weken stonden voornamelijk in het teken van de nieuwe website, de boeken, heel veel plannen... en dat allemaal voor Kaat. En voor wie denkt dat dat hier niet ten koste gaat van gezin, huis, haard en mensen die me lief zijn die vergist zich behoorlijk! 

Eigenlijk had ik vandaag acte de présence gegeven op een lunch-meeting bij Oxfam Novib. Over Twitter en de Twitterveiling en nog wat meer. In plaats daarvan typ ik met schele hoofdpijn mijn verhaaltje. Natuurlijk zou ik kunnen gaan liggen maar daar wordt het niet beter van en ik verveel me stierlijk.

Vroeger zei mijn moeder altijd dat ik dan niet echt ziek was, als ik me verveelde met mijn kussentje en dekentje op de bank. En dergelijke opvoedkundige spreuken hangen bij menig volwassene nog als last op de schouders en bij mij dus ook. Maar ik ben écht ziekjes hoor! En zwakkig ook! Niet misselijk, behalve dan als ik hard met mijn hoofd schud, dan knalt er een bal in mijn hoofd tegen de kanten op. Voorover buigen is ook een slecht idee. Want het is geen Mexicaanse Griep, ook geen Q-koorts. Tis een kleine voorhoofdholte-ontsteking.