de dag na de overgelopen emmer...

Geslapen als een blok. Dat stond ook al in de gebruiksaanwijzing van de Oxazepam... maar als je wakker wordt moet je verder met de rest van je dag. En het opstaan viel al tegen. Noem het naief maar ik ging er eerlijk gezegd vanuit dat het over zou zijn. Dat ik weer fris en fruitig naast m'n bed zou staan, opgelucht omdat ik een bal (het event) had neergelegd en die wetenschap rustig en stressloos de nieuwe dag zou inluiden.

Not...

De pijn in mijn borst is er nog, het racende bloed ook nog. In mijn oren suist het door en ik tril ook nog altijd. En het lijkt wel alsof ik me rotter voel dan gister, toen er toch een soort euforie was dat ik toch maar mooi verstandig had besloten wat minder hooi op mijn vork te nemen.

Vandaag voelt het meer als falen. Ik heb een stuk van mijn werk, mijn inkomsten, moeten stilleggen. En ben ik ook boos. Boos omdat het niet door het werken komt dat ik me zo vreselijk klote voel. Dat heb ik te danken aan instanties die je niet de waarheid vertellen waardoor je voor verrassing na verrassing komt te staan als pleegouders. Komt ook door een stelletje kaa uu teej - Roemeneense zigeuners die de snelwegen in Spanje terroriseren en ons van de weg reden. Een kennis, Roemeense, reageerde destijds met de woorden 'wij jagen ze niet voor niets het land uit'. En het komt ook door een stelletje Boxtelse wannebee-crimineeltjes die overal mee weg lijken te komen omdat ze te kleine schoentjes hebben.

Probleem met deze boosheid is dat het niet weg kan. Ik kan niet alle ruiten eruit gooien bij pleeg- en jeugdzorg. Kan ook niet alle Costa's in Spanje op en neer rijden en alle op Roemeense zigeuners lijkende mensen hoogst persoonlijk van de weg rijden. En iedereen die te kleine schoentjes heeft wil ik ook een te klein stropje aanmeten, iets wat misschien wel kan maar niet mag. De enige die ik kan schoppen is mijn 76-jarige vader die gewoon moet stoppen met roken en gezonder moet gaan leven. Maar die luistert toch niet.

Ik heb het niet van een vreemde...