Ik takel af!

Ik hoor een fluitje. Al een tijdje. In mijn hoofd. Het is storend. Leidt vreselijk af en ik heb eigenlijk geen idee hoelang het er al zit. Best al een tijdje maar de laatste weken ben ik me er meer bewust van. Eigenlijk sinds ik mezelf zo genadeloos onderuit schopte op oudejaarsavond en op 26 plaatsen mijn rug brak. En mijn hoofd op de travertin-vloer stuiterde. Irritant, zo'n fluitje. En hoe meer ik me eraan irriteer, hoe harder het wordt. Niet aan denken dus, maar dat is moeilijk als het de hele dag achter je aan fluit.

Een rondje google zojuist leverde nou niet direct opbeurende info op. Net zo min opbeurend is de knie. Die blijft ook maar zeer doen. Een avondje hakken lopen, net als vroeger, zit er nog altijd niet in. Niet dat ik het niet doe, zo af en toe wint het meisje het van het verstand en op een feestje op rare platte stampers onder een leuk jurkje verschijnen gaat niet gebeuren. En dat kan nog wel een tijdje duren volgens orthopeed dr. Schoen. Met zo'n naam verwacht je gewoon iets anders dan met een kluitje in het riet gestuurd te worden. En de val en het verdraaien van de zojuist geopereerde knie zullen wel niet hebben bijgedragen aan een voorspoedig herstel, maar dan nog. Het begint te vervelen.

En de spannende dromen met als onderwerp overvallen heb ik nu ook allemaal al wel vaker gezien dan dat Friends is herhaald. Is dit een klaagblog. Ja! Omdat het allemaal zo suf is dat ik er zelf wel 's om moet lachen. Omdat het me ook problemen oplevert die ik liever kwijt dan rijk ben. Omdat het allemaal niet opgelost kan worden. Omdat het al dan niet vanzelf over gaat maar in ieder geval niet met een pilletje en/of zalfje.Misschien dat een dagje sauna helpt en daar weet ik morgen het antwoord op.

Bewustwording van iets levert vaak de oplossing aan heb ik ergens gelezen. Dat klopt soms, in ieder geval toen ik vandaag bewust mijn nek brak over de stapel schone was. Een kwartiertje vouwen loste dat probleem op. Ik had er een gezellig muziekje bij in mijn hoofd.