het afscheid viel zwaar... maar toch...

Ik kocht het kastje een jaar of 12 terug. Paste perfect in de keuken in de boerderij waar ik toen woonde. Het kastje kocht ik van mijn 'eigen' geld. Ik fokte rhodesian ridgeback en had net een nestje uitgezwaaid. De 100 gulden die ik uitgaf leverde een enorme ruzie thuis op maar voor het eerst had ik gewoon iets voor mezelf gekocht, van het geld waar ik heel veel uren voor had gewerkt.

Het kastje verhuisde mee toen ik uit die boerderij vertrok en verhuisde weer mee naar Boxtel. En het paste niet meer in de stijl maar het bleef. Omdat het niet zomaar een kastje was, maar een bewijs van een ooit gemaakte stap. De eerste stap van vele die maakten dat ik weer werd wie ik was.

Het kastje stond al jaren 'uit de weg' en uit het zicht. Maar afscheid nemen ging niet. Volgens de visie van vele professionele opruimers had het kastje allang geleden weg gemoeten. In mijn visie bekijk je keer op keer tijdens een opruimsessie of het al 'kan' en als het kan dan kost het geen moeite. En hoewel het nog altijd een beetje pijn deed kon het deze keer, met zachte dwang van Mijnheer Mossel die het een kreng van een kastje vindt en waarbij het al jaren op de nomitatie van weg-ermee stond. En bij de Kringloop stond een mevrouw, vol verbazing vragend of ik het kastje echt weg ging doen. Ja dus. En de Kringloopmijnheer gaf het aan me terug en zei 'geef het maar aan haar'. Dus staat het kastje inmiddels in een keuken bij een hele blije mevrouw.

De juiste beslissing wordt genomen op de juiste tijd... zo simpel is het.