Hallo Nationale Ombudsman!
Ik spitste m'n oren niet alleen toen ik iets op tv hoorde in het journaal deze morgen. Ik ging er zelfs even voor zitten. De nationale Ombudsman gaat namelijk onderzoek doen. Het onderzoek richt zich op de hulpverlening aan gezinnen met schulden. De Nationale Ombudsman is namelijk niet overtuigd van de adequate werkwijze van deze hulpverlening. Instanties werken langs elkaar heen en stemmen hun werkwijze niet op elkaar af. Gut... zou het?
Ja, het zou! Toen ik ergens rond oktober in gesprek kwam met de voorzitter van de Voedselbank in Boxtel vond ik het vreemd dat gezinnen die een pakket kwamen ophalen niet automatisch ook andere hulp aangeboden kregen. Voor mij persoonlijk is een voedselpakket een hoognodige pleister maar geen oplossing. Ik had verwacht dat met het voedselpakket nog wat andere zaken zouden worden besproken maar in Boxtel is dat in ieder geval niet de werkwijze. Vreemd vond ik, en mijn radartjes gingen draaien.
Want juist als je dermate problemen hebt dat je een voedselpakket mag komen ophalen, maak je je vaak ook enorme zorgen over andere zaken en kan de aandacht wel 's afgaan van het thuis een leuke ouder zijn, kan het voorkomen dat het lichtje aan het einde van die tunnel voor die persoon enkel een aanstormende trein is, zou het kunnen zijn dat je geen oplossingen meer ziet. Dat geeft niemand graag toe dus wat sturing daarbij leek mij wel noodzaak.
Voor mij zit de oplossing in de Stichting Kaat. Met als specifieke doelgroep alleenstaande moeders. Omdat ik uit ervaring weet hoe moeilijk het is om er alleen voor te staan. Hoe snel je kan verzanden in een stressige moeder die moppert en moe is, die wakker ligt in plaats van te slapen, die niet wil laten zien dat er problemen zijn omdat je omgeving maar al te vaak reageert met 'zie je wel' en die nergens durft aan te kloppen omdat je niet weet wat je je op je hals haalt. Omdat ook schaamte je daarvan weerhoudt.
En als het met de moeder niet goed gaat, gaat het met het gezin niet goed. Het is een simpel gegeven!
En ik vind het belachelijk dat in een land als Nederland met zoveel mogelijkheden, hulp vaak pas komt als een pleistertje niet meer voldoende is. Het operatieteam (Jeugdzorg, Schuldhulpverlening, Maatschappelijk Werk etc) staat dan klaar, zonder te overleggen overigens in veel gevallen. Ze opereren allemaal binnen hun eigen gebiedje terwijl een oplossing vaak alleen maar werkt als je het grote geheel bekijkt en beter maakt.
Daarbij denk ik persoonlijk dat groot ingrijpen helemaal voorkomen zou kunnen worden door laagdrempelig het dagelijkse doen en laten onderwerp van gesprek te maken en oplossingsgericht vanuit eigen kunnen aan de slag te gaan.
Hoe simpel kan het leven zijn. En Nationale Ombudsman, u mag mij bellen hoor voor het antwoord op de vragende eindconclusie van uw rapport... 'Hoe gaan we dit aanpakken?'.
