rumoerige vakanties

Wij zijn niet saai. Nouja, misschien wel maar dan op een suffe manier, niet dat er nooit iets gebeurt bij ons. Neem nou de aanvang van de vakantie met de overval. Genoeg voor de meeste mensen maar bij ons begint het dan net.

Aangezien we hier al anderhalve week zijn en het ziekenhuis nog niet van binnen hadden gezien (geen nieuw record, het heeft al wel 's nog langer geduurd) brachten we daar gister verandering in. Dochter brak haar teen. Jammer genoeg geen spectaculair verhaal, gewoon heel lullig door te rennen en haar voet te laten stuiteren op het scheenbeen van een jongen.

Daar zit je dan, om bijna middernacht op de EHBO van het Hospital San Carlos te wachten op de uitslag en blijkt dat ze, wat we eigenlijk al wisten, niet meer doen dan intapen. Morgen terugkomen bij de arts. Die dan het beschermende gipsvoetje eraf haalt, kijkt en zegt 'daar ben je een week of 6 zoet mee', vervolgens een factuur maakt en toedeloe dan maar. Het was kennelijk vakkundig ingetaped.

Dus hobbelt dochter nu met een tapeje rond haar tenen rond het zwembad, over het strand en langs de winkels. Want een beetje hollands welvaren laat zich natuurlijk niet tegenhouden door een lomp duits scheenbeen!